HEEL Klimakt 50 tabl.

21,16

Opis

Nazwa: HEEL Klimakt-Heel TPostać: tabl.Dawka: -Opakowanie: 50 tabl.Skład:Każdy 1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 2 mg chlorowodorku epirubicyny (Epirubicini hydrochloridum).Jedna fiolka 5 ml produktu leczniczego Episindan 2mg/ml zawiera 10 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 9,35 mg epirubicyny.Jedna fiolka 10 ml produktu leczniczego Episindan 2mg/ml zawiera 20 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 18,7 mg epirubicyny.Jedna fiolka 25 ml produktu leczniczego Episindan 2mg/ml zawiera 50 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 46,75 mg epirubicyny.Jedna fiolka 50 ml produktu leczniczego Episindan 2mg/ml zawiera 100 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 93,5 mg epirubicyny.Jedna fiolka 100 ml produktu leczniczego Episindan 2mg/ml zawiera 200 mg chlorowodorku epirubicyny, co odpowiada 187 mg epirubicyny.Substancja pomocnicza: zawiera 3,54 mg/ml (0,154 mmola) sodu.Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.Wskazania:Epirubicyna stosowana jest w leczeniu wielu chorób nowotworowych, w tym:- raka piersi- raka jajnika w zaawansowanym stadium- raka żołądka- drobnokomórkowego raka płucStwierdzono korzystne działanie epirubicyny podawanej dopęcherzowo w leczeniu:- raka pęcherza – brodawkowaty z nabłonka przejściowego- raka in-situ pęcherza- w profilaktyce nawrotów po resekcji przezcewkowej powierzchniowego raka pęcherza moczowegoPrzeciwwskazania:Produkt leczniczy Episindan jest przeciwwskazany:• W przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą.• W przypadku nadwrażliwości na inne antracykliny lub antracenodiony.• W okresie karmienia piersią.Podanie dożylne:• Przedłużające się zahamowanie czynności szpiku kostnego.• U pacjentów z nasilonym zahamowaniem czynności szpiku w wyniku wcześniejszego stosowania innych leków przeciwnowotworowych lub radioterapii.• Wcześniejsze leczenie maksymalnymi skumulowanymi dawkami epirubicyny i (lub) innych antracyklin (np. doksorubicyny lub daunorubicyny) i antracenodionów (patrz punkt 4.4).• Trwające lub wcześniej występujące zaburzenia czynności serca obejmujące:- niewydolność krążenia klasy IV wg. skali NYHA (NYHA – New York Heart Association Nowojorskie Towarzystwo Kardiologiczne),- ostry zawał mięśnia sercowego i wcześniej występujący zawał mięśnia sercowego z resztkową niewydolnością krążenia klasy III lub IV wg. skali NYHA,- ostra choroba zapalna serca,- arytmia z ciężkimi skutkami hemodynamicznymi.• Niestabilna dławica piersiowa.• Miokardiopatia.• Ostre uogólnione zakażenia.• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.Produkt leczniczy Episindan jest przeciwwskazany do podawania dopęcherzowego w przypadku: • Zakażeń układu moczowego.• Krwiomoczu.• Nowotworów inwazyjnych penetrujących ścianę pęcherza moczowego.• Problemów z cewnikowaniem.• Zapalenia pęcherza moczowegoDziałania niepożądane:Podczas leczenia epirubicyną obserwowano i donoszono o następujących działaniach niepożądanych:Bardzo często (1≥1/10); często (≥1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (≤1/10 000), częstość nieznana (nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).Więcej niż 10% leczonych pacjentów może oczekiwać, że rozwiną się u nich działania niepożądane. Większość działań niepożądanych to zahamowanie czynności szpiku kostnego, działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, jadłowstręt, łysienie, zakażenie.Klasyfikacja układów i narządówCzęstośćDziałanie niepożądaneZakażenia i zarażenia pasożytniczeCzęstoZakażenie.Częstość nieznanaZapalenie płuc, sepsa i wstrząs septyczny mogące wystąpić jako rezultat zahamowania czynności szpiku.Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym cysty i polipy)RzadkoOstra białaczka limfatyczna, ostra białaczka szpikowa. Wtórna ostra białaczka szpikowa z lub bez okresu przedleukemicznego u pacjentów, którzy byli leczeni epirubicyną w połączeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA. Ta postać białaczki ma krótki (1-3 lat) okres latencji.Zaburzenia krwi i układu chłonnegoBardzo częstoZahamowanie czynności szpiku* (leukopenia, granulocytopenia i neutropenia, niedokrwistość i neutropenia z gorączką)Niezbyt częstoTrombocytopenia.Częstość nieznanaMogą wystąpić krwotoki i niedotlenienie tkanek (jako wynik zahamowania czynności szpiku).Zaburzenia układu immunologicznegoCzęstoReakcje alergiczne po podaniu dopęcherzowym.RzadkoAnafilaksja (reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne z lub bez wstrząsu, w tym wysypka skórna, świąd, gorączka i dreszcze).Zaburzenia metabolizmu i odżywianiaCzęstoJadłowstręt, odwodnienie.RzadkoHiperurykemia (jako wynik szybkiego rozpadu komórek nowotworowych) (patrz punkt 4.4).Zaburzenia układu nerwowegoNiezbyt częstoBól głowy.RzadkoZawroty głowy.Zaburzenia okaCzęstość nieznanaZapalenie spojówek, zapalenie rogówki.Zaburzenia sercaRzadkoKardiotoksyczność (zmiany w zapisie EKG, tachykardia, arytmia, kardiomiopatia, zastoinowa niewydolność serca (duszność, obrzęki, powiększenie wątroby, wodobrzusze, obrzęk płuc, wysięk opłucnowy, galopujący rytm serca), częstoskurcz komorowy, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa) (patrz punkt 4.4).Zaburzenia naczynioweCzęstoUderzenia gorąca.Niezbyt częstoZapalenie żyły, zakrzepowe zapalenie żył.Częstość nieznanaWstrząs, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, w tym zatorowość płucna (w pojedynczych przypadkach ze skutkiem śmiertelnym).Zaburzenia żołądka i jelitCzęstoNudności, wymioty, biegunka mogące prowadzić do odwodnienia, utrata apetytu i bóle brzucha. Zapalenie błony śluzowej (może wystąpić 5-10 dni po rozpoczęciu leczenia i zwykle obejmuje zapalenie jamy ustnej z obszarami bolesnych nadżerek, owrzodzenia i krwawienia, głównie po bocznych stronach języka i błony śluzowej podjęzykowej), zapalenie jamy ustnej. Może również wystąpić zapalenie przełyku i przebarwienia błony śluzowej jamy ustnej.Zaburzenia skóry i tkanki podskórnejBardzo częstoŁysienie, zwykle odwracalne, występujące u 60-90% pacjentów; towarzyszy mu zahamowanie rośnięcia brody u mężczyzn.Niezbyt częstoPrzebarwienia skóry i paznokci, rumień, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry po radioterapii („nawrót objawów po napromienianiu”). Zaczerwienienie skóry.RzadkoPokrzywka.Częstość nieznanaToksyczność miejscowa, wysypka, zmiany skórne, zaczerwienienie.Zaburzenia nerek i dróg moczowychBardzo częstoCzerwony kolor moczu pierwszego lub drugiego dnia po podaniu.Zaburzenia układu rozrodczego i piersiRzadkoBrak miesiączki, brak plemników w nasieniu.Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podaniaCzęstoZaczerwienie wzdłuż żyły, do której podaje się lek. Miejscowe zapalenie żył, stwardnienie żył. Miejscowy ból i martwica tkanki (po przypadkowym podaniu leku poza żyłę).RzadkoGorączka, dreszcze, bardzo wysoka gorączka, złe samopoczucie, osłabienie.Badania diagnostyczneRzadkoZwiększenie aktywności aminotransferaz.Częstość nieznanaBezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory.Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegachCzęstoChemiczne zapalenie pęcherza moczowego, w niektórych przypadkach krwotoczne, obserwowano po podaniu dopęcherzowym (patrz punkt 4.4).* Duże dawki epirubicyny stosowano bezpiecznie u znacznej liczby wcześniej nieleczonych pacjentów z różnymi guzami litymi i powodowały występowanie działań niepożądanych, które nie różniły się od tych, obserwowanych u pacjentów leczonych dawkami konwencjonalnymi, z wyjątkiem przemijającej ciężkiej neutropenii (< 500 neutrofilów/mm3 przez okres < 7 dni), występującej u większości pacjentów. Tylko kilku pacjentów wymagało hospitalizacji i leczenia podtrzymującego z powodu ciężkich powikłań infekcyjnych po stosowaniu dużych dawek.Podanie dopęcherzowe:Ponieważ tylko niewielkie ilości substancji czynnej są absorbowane po podaniu dopęcherzowym, rzadko występują ciężkie ogólnoustrojowe działania niepożądane. Często donoszono o miejscowych działaniach niepożądanych, tj. uczucie pieczenia i często występująca mikcja (objaw częstego lub stałego parcia do oddawania moczu). W pojedynczych przypadkach obserwowano bakteryjne lub chemiczne zapalenie pęcherza (patrz punkt 4.4). Są to działania niepożądane w większości odwracalne.Interakcje:Epirubicyna jest zwykle stosowana w leczeniu skojarzonym z innymi lekami cytotoksycznymi. Objawy toksyczności, szczególnie ze strony szpiku kostnego i (lub) układu krwiotwórczego oraz układu pokarmowego, mogą się sumować (patrz punkt 4.4). Stosowanie epirubicyny w leczeniu skojarzonym z innymi lekami kardiotoksycznymi (np. 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany) lub jednoczesna (wcześniej prowadzona) radioterapia okolicy śródpiersia, jak również jednoczesne stosowanie innych leków kardioaktywnych (np. leków blokujących kanał wapniowy), powoduje konieczność monitorowania czynności serca przez cały czas leczenia.Epirubicyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Zaburzenia czynności wątroby wywołane przez inne jednocześnie stosowane leki mogą wpływać na metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność i (lub) toksyczność epirubicyny (patrz punkt 4.4).Antracyklin, w tym epirubicyny nie należy podawać w połączeniu z innymi lekami kardiotoksycznymi, chyba że czynność serca pacjenta jest ściśle monitorowana. U pacjentów otrzymujących antracykliny po zaprzestaniu leczenia z innymi lekami działającymi kardiotoksycznie, zwłaszcza tych o długim okresie półtrwania, takich jak trastuzumab może występować zwiększone ryzyko rozwoju kardiotoksyczności. Okres półtrwania trastuzumabu wynosi około 28,5 dnia i może on być w krwiobiegu do 24 tygodni. Dlatego też lekarze powinni unikać leczenia antracyklinami, przez okres do 24 tygodni po zakończeniu podawania trastuzumabu, jeśli to możliwe. Jeśli antracykliny są stosowane przed upływem tego czasu, zalecane jest dokładne monitorowanie czynności serca.Należy unikać szczepienia żywymi szczepionkami pacjentów przyjmujących epirubicynę. Zabite lub inaktywowane szczepionki mogą być stosowane; nie mniej jednak reakcja na taką szczepionkę może być osłabiona.Dekswerapamil może zmieniać farmakokinetykę epirubicyny i prawdopodobnie zwiększać działanie hamujące czynność szpiku.W jednym z badań zaobserwowano, że docetaksel może zwiększać stężenie metabolitów epirubicyny w osoczu, jeżeli jest podawany bezpośrednio po epirubicynie.Jednoczesne podanie interferonu α2b może powodować zarówno zmniejszenie końcowego okresu półtrwania w fazie eliminacji jak i całkowitego klirensu epirubicyny.Paklitaksel podawany przed epirubicyną może powodować wzrost stężenia niezmienionej epirubicyny i jej metabolitów w surowicy (tj. epirubicynol), choć metabolity te nie są ani toksyczne, ani aktywne. Równoczesne podawanie paklitakselu lub docetakselu nie wpływało na farmakokinetykę epirubicyny w przypadku podawania epirubicyny przed taksanem. W jednym z badań wykazano, że klirens paklitakselu jest zmniejszany przez epirubicynę.Takie skojarzenie może być stosowane, jeśli zostanie zachowany odstęp czasu pomiędzy obydwoma lekami. Infuzję epirubicyny i paklitakselu należy wykonać z zachowaniem co najmniej 24-godzinnego odstępu czasu pomiędzy dwoma lekami.Chinina może przyspieszać początkową dystrybucję epirubicyny z krwi do tkanek oraz wpływać na rozwarstwienie krwinek czerwonych przez epirubicynę.Cymetydyna w dawce 400 mg dwa razy dziennie, podawana przed epirubicyną w dawce 100 mg/m2 co 3 tygodnie, powoduje zwiększenie AUC epirubicyny o 50% oraz zwiększenie AUC epirubicynolu o 41% (końcowe p 3 mg/100 ml) wymagają zmniejszenia dawki o 75%.SGOT*)Redukcja dawki2-5 x GGNo 50%> 5 x GGNo 75%*) aminotransferaza glutaminowo-szczawianowa surowicyZaburzenia czynności nerekUmiarkowane zaburzenia czynności nerek nie wymagają zmniejszenia dawki, ponieważ tylko niewielka ilość epirubicyny eliminowana jest tą drogą. Dostosowanie dawki może być konieczne u pacjentów ze stężeniem kreatyniny w surowicy krwi > 5mg/dl.Podanie dopęcherzoweChlorowodorek epirubicyny może być stosowany dopęcherzowo w leczeniu powierzchniowego raka pęcherza moczowego i raka in situ. Epirubicyny nie należy podawać dopęcherzowo w leczeniu raka inwazyjnego, w takich przypadkach bardziej właściwe jest zastosowanie terapii ogólnej lub leczenia chirurgicznego (patrz punkt 4.3). Chlorowodorek epirubicyny może być także skutecznie stosowany w profilaktyce nawrotów po zabiegu przezcewkowej resekcji nowotworów powierzchniowych pęcherza moczowego.W leczeniu powierzchniowego raka pęcherza moczowego zalecany jest następujący schemat dawkowania, przy zastosowaniu poniższej tabeli rozcieńczeń:Przez 8 tygodni jeden wlew tygodniowo o stężeniu 50 mg/50 ml (rozcieńczonych w soli fizjologicznej lub s
erylnej wodzie destylowanej). W przypadku wystąpienia objawów toksyczności miejscowej: zaleca się zmniejszenie dawki do 30 mg/50 ml.Rak in situ: dawka do 80 mg/50 ml (w zależności od indywidualnej tolerancji pacjenta).Profilaktyka: przez 4 tygodnie jeden wlew tygodniowo dawki 50 mg/50 ml, następnie 1 wlew w tej samej dawce miesięcznie przez 11 miesięcy.TABELA ROZCIEŃCZEŃ ROZTWORÓW DLA WLEWÓW DOPĘCHERZOWYCH Wymagana dawka chlorowodorku epirubicynyObjętość roztworu do iniekcji chlorowodorku epirubicyny 2 mg/mlObjętość rozcieńczalnika -sterylnej wody do iniekcji lub 0,9% sterylnego roztworu soli fizjologicznej Całkowita objętość wlewki dopęcherzowej 30 mg15 ml35 ml50 ml50 mg25 ml25 ml50 ml80 mg40 ml10 ml50 mlRoztwór należy utrzymywać w pęcherzu przez 1-2 godziny. Aby uniknąć niepotrzebnego rozcieńczania roztworu przez mocz, należy poinformować pacjenta, aby powstrzymał się od spożywania jakichkolwiek płynów przez 12 godzin przed wlewką. W czasie utrzymywania wlewu w pęcherzu pacjent powinien okresowo zmieniać pozycję ciała, a po upływie czasu przeznaczonego na wlew powinien oddać mocz.Środki ostrożności:Ogólnie: Produkt leczniczy Episindan należy podawać wyłącznie pod kontrolą lekarza specjalisty, posiadającego doświadczenie w leczeniu cytostatykami. Wszelkie środki diagnostyczne i terapeutyczne powinny być dostępne celem przeprowadzenia terapii i leczenia możliwych powikłań związanych z zaburzeniami czynności szpiku, zwłaszcza wywołanych stosowaniem dużych dawek epirubicyny.Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną, u pacjentów powinny ustąpić ostre objawy toksyczności leczenia cytotoksycznego zastosowanego wcześniej (takie jak ciężkie zapalenie jamy ustnej lub błon śluzowych, neutropenia i uogólnione zakażenie).Podczas leczenia dużymi dawkami epirubicyny (np. ≥ 90 mg/m2 co 3-4 tygodnie) występują działania niepożądane podobne do obserwowanych po podaniu dawek standardowych (< 90 mg/m2 co 3‑4 tygodnie), nasilenie neutropenii i zapalenia błony śluzowej jamy ustnej może być jednak większe. Leczenie epirubicyną w dużych dawkach powoduje konieczność zwrócenia szczególnej uwagi na możliwe powikłania, zwłaszcza ciężką mielosupresję.Czynność serca: leczenie antracyklinami wiąże się z ryzykiem wystąpienia kardiotoksyczności, której objawem mogą być wczesne (tj. ostre) lub późne (tj. opóźnione) działania niepożądane.Działania wczesne (tj. ostre): wczesna kardiotoksyczność epirubicyny dotyczy głównie tachykardii zatokowej i (lub) nieprawidłowości zapisu EKG, takich jak niespecyficzne zmiany odcinka ST-T. Obserwowano również tachyarytmie, w tym przedwczesne skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy i bradykardię jak również blok przedsionkowo-komorowy oraz blok odnóg pęczka Hisa. Działania te zwykle nie wiążą się z późniejszym rozwojem opóźnionej kardiotoksyczności, rzadko mają znaczenie kliniczne i na ogół nie powodują konieczności przerwania leczenia epirubicyną.Działania późne (tj. opóźnione): opóźniona kardiotoksyczność zwykle rozwija się w późniejszej fazie leczenia epirubicyną lub w ciągu 2-3 miesięcy po zakończeniu leczenia, ale opisywano także późniejsze powikłania (występujące kilka miesięcy lub nawet lat po zakończeniu leczenia). Opóźniona kardiomiopatia przejawia się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i (lub) objawami przedmiotowymi i podmiotowymi zastoinowej niewydolności serca (CHF), takimi jak duszność, obrzęk płuc, obrzęki obwodowe, powiększenie serca i wątroby, skąpomocz, wodobrzusze, wysięk opłucnowy oraz rytm cwałowy. Zagrażająca życiu CHF jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej przez antracykliny i stanowi działanie toksyczne leku ograniczające maksymalną dawkę skumulowaną. Niewydolność serca może ujawnić się kilka tygodni po przerwaniu leczenia epirubicyną i może nie odpowiadać na konkretne postępowanie lecznicze.Podczas ustalania maksymalnej dawki skumulowanej epirubicyny należy wziąć pod uwagę podawanie w leczeniu skojarzonym jakichkolwiek innych leków potencjalnie kardiotoksycznych. Stosując zarówno standardowe, jak i duże dawki epirubicyny, można przekroczyć skumulowaną dawkę 900-1000 mg/m2 wyłącznie z zachowaniem najwyższej ostrożności. Podczas stosowania tych większych dawek znacząco wzrasta ryzyko nieodwracalnej zastoinowej niewydolności serca (patrz punkt 5.1)Zaleca się wykonanie badania EKG przed i po każdym cyklu leczenia. Zmiany w zapisie EKG, takie jak spłaszczenie lub odwrócenie załamka, obniżenie odcinka ST lub zaburzenia rytmu serca, na ogół przemijające i odwracalne nie muszą być uznawane za wskazanie do przerwania leczenia.W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia ciężkiej niewydolności serca należy ocenić jego czynność przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i musi być ona monitorowana przez cały czas leczenia.Kardiomiopatia wywołana stosowaniem antracyklin związana jest z utrzymującym się obniżeniem amplitudy zespołu QRS, wydłużeniem poza granice normy przerwy skurczowej (PEP/LVET) oraz zmniejszeniem frakcji wyrzutowej. Monitorowanie czynności serca u pacjentów przyjmujących epirubicynę jest szczególnie istotne i dlatego zaleca się ocenę czynności serca nieinwazyjnymi technikami. Zmiany w zapisie EKG mogą być oznaką kardiomiopatii wywołanej przez antracykliny, jednak badanie EKG nie jest czułą, ani swoistą metodą kontroli kardiotoksycznego działania antracyklin. Ryzyko to można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie czynności serca (ocena LVEF) w czasie leczenia i niezwłoczne przerywanie leczenia epirubicyną po stwierdzeniu pierwszych objawów zaburzeń czynności serca oraz poprzez natychmiastowe przerwanie stosowania epirubicyny w razie pierwszych objawów zaburzenia czynności serca. Zalecaną metodą okresowego badania czynności serca jest ocena LVEF metodą kardiografii izotopowej (MUGA) lub echokardiografii (ECHO). Zalecana jest wyjściowa ocena czynności serca z badaniem EKG lub badaniem MUGA lub ECHO, szczególnie w przypadku pacjentów z czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności. Należy powtarzać ocenę LVEF w badaniach MUGA lub ECHO, zwłaszcza gdy zwiększa się skumulowana dawka antracyklin. Ocenę czynności serca należy prowadzić z zastosowaniem tej samej metody badania przez cały okres obserwacji. Czynność serca musi być szczególnie ściśle monitorowana u pacjentów z czynnikami ryzyka, zwłaszcza otrzymującymi wcześniej antracykliny lub antracenodiony.Z uwagi na ryzyko kardiomiopatii dawkę skumulowaną epirubicyny 900 mg/m2 można przekraczać tylko z zachowaniem wyjątkowej ostrożności.Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności są aktywne lub bezobjawowe choroby serca, wcześniejsza lub jednoczesna radioterapia okolicy śródpiersia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antracenodionami oraz równoczesne stosowanie innych leków zaburzających czynność skurczową serca lub leki kardiotoksyczne (tj. trastuzumab) (patrz punkt 4.5).Czynność serca musi być szczególnie ściśle monitorowana u pacjentów otrzymujących duże dawki skumulowane oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka. Nie mniej jednak kardiotoksyczność może wystąpić po mniejszych dawkach skumulowanych (< 900 mg/m2) niezależnie od obecności czynników ryzyka.Prawdopodobnie toksyczność epirubicyny i innych antracyklin lub antracenodionów sumuje się. W przypadku niewydolności serca, leczenie epirubicyną należy przerwać.Układ rozrodczy: epirubicyna może mieć działanie genotoksyczne. Należy poinformować pacjentów płci męskiej, aby stosowali skuteczne metody antykoncepcji i jeśli to wskazane i dostępne, aby zasięgnęli opinii w sprawie zabezpieczenia nasienia przed leczeniem z powodu ryzyka wystąpienia niepłodności po leczeniu epirubicyną.Pacjentki nie powinny zachodzić w ciążę w trakcie leczenia epirubicyną. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety leczeni epirubicyną powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji. Pacjenci pragnący mieć potomstwo po zakończeniu leczenia powinni zasięgnąć porady konsultanta genetyka, jeśli jest to wskazane i dostępne (patrz punkt 4.6).Skutki w miejscu wstrzyknięcia: stwardnienie ścian żyły może wynikać ze wstrzyknięcia w małe naczynia lub wielokrotnie powtarzanego wstrzyknięcia w tą samą żyłę. Przestrzeganie zalecanych procedur podawania może zminimalizować ryzyko zapalenia żyły/zakrzepowego zapalenia żyły w miejscu wstrzyknięcia (patrz punkt 4.2).Wynaczynienie:wynaczynienie epirubicyny w trakcie wstrzyknięcia dożylnego może powodować miejscowy ból, ciężkie uszkodzenie tkanek (powstawanie pęcherzy, ciężkie zapalenie tkanki podskórnej) i martwicę. W przypadku wystąpienia objawów podmiotowych lub przedmiotowych wynaczynienia podczas dożylnego podania epirubicyny należy niezwłocznie przerwać podawanie leku. Ból pacjenta można złagodzić przez ochłodzenie powierzchni i utrzymanie schłodzenia przez 24 godziny. Pacjent powinien być ściśle monitorowany w późniejszym okresie, ponieważ martwica może wystąpić kilka tygodni po wystąpieniu wynaczynienia. Jeśli to konieczne, należy skonsultować się z chirurgiem plastycznym z uwagi na możliwość wycięcia zmiany.Toksyczność hematologiczna:podobnie jak inne leki cytotoksyczne, epirubicyna może spowodować supresję szpiku. Należy dokładnie monitorować liczbę czerwonych i białych krwinek, neutrofilów oraz płytek krwi, zarówno przed, jak i w trakcie każdego kursu terapii. Zależna od dawki, przemijająca leukopenia i (lub) granulocytopenia (neutropenia) to najczęstsze ograniczające dawkę ostre działania toksyczne tego produktu. Leukopenia i neutropenia są na ogół cięższe po stosowaniu schematów z dużymi dawkami produktu. Leukopenia i neutropenia zazwyczaj są maksymalnie nasilone od 10. do 14. dnia po podaniu produktu leczniczego; działanie to jest zwykle przemijające, a liczba leukocytów/neutrofilów wraca w większości przypadków do wartości prawidłowych około 21 dnia. Może również wystąpić trombocytopenia ( 5 mg/ml) należy rozważyć zmniejszenie dawki leku (patrz punkt 4.2).Inne: podobnie jak w przypadku innych leków cytotoksycznych, podczas stosowania epirubicyny obserwowano zakrzepowe zapalenie żył z powikłaniami zatorowymi, w tym zatorowością płucną (w niektórych przypadkach prowadzącą do śmierci).Epirubicyna może powodować czerwone zabarwienie moczu przez 1 lub 2 dni po podaniu.Dodatkowe ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące innych dróg podawania produktuPodanie dopęcherzowe:dopęcherzowe podanie epirubicyny może wywołać objawy chemicznego zapalenia pęcherza moczowego (takie jak: dyzuria, wielomocz, nykturia, oddawanie moczu kroplami, krwiomocz, dyskomfort w obrębie pęcherza moczowego, martwica ściany pęcherza moczowego) oraz skurcz pęcherza moczowego. Szczególnej uwagi wymagają problemy związane z cewnikowaniem (np. zwężenie cewki moczowej z powodu dużych guzów pęcherza).Podanie dotętnicze: podanie dotętnicze epirubicyny (przezcewnikowa embolizacja tętnicza w zlokalizowanej lub miejscowej terapii pierwotnego raka wątroby lub przerzutów raka wątroby) może wywołać (oprócz toksycznych działań układowych podobnych do obserwowanych po podaniu dożylnym epirubicyny) zlokalizowane lub miejscowe zdarzenia, które obejmują owrzodzenie żołądka i dwunastnicy (prawdopodobnie spowodowane refluksem leków do tętnicy żołądkowej) i zwężenie dróg żółciowych z powodu indukowanego lekiem stwardniającego zapalenia dróg żółciowych. Wykorzystanie tej drogi podania leku może doprowadzić do rozległej martwicy nacieczonej tkanki.Prowadzenie pojazdów:Wpływ epirubicyny na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn nie został zbadany. Epirubicyna może powodować epizody nudności i wymiotów, które niekiedy mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę urządzeń mechanicznych w ruchu.Przedawkowanie:Ostre przedawkowanie epirubicyny może powodować ostre zwyrodnienie mięśnia sercowego w ciągu 24 godzin, ciężkie zahamowanie czynności szpiku (objawiającego się głównie leukopenią i trombocytopenią) w ciągu 10-14 dni. Stwierdzano występowanie opóźnionej niewydolności serca kilka miesięcy po zakończeniu leczenia antracyklinami (patrz punkt 4.4). Pacjenta należy uważnie obserwować, a w przypadku oznak niewydolności serca zastosować standardowe postępowanie.Leczenie:Objawowe. Leczenie w tym okresie powinno być podtrzymujące i z wykorzystaniem takich środków zaradczych jak antybiotyki, transfuzja krwi i izolacja pacjenta. Epirubicyna nie może być usuwana dializą.Ciąża:Zaburzenie płodnościBrak jest jednoznacznych informacji czy epirubicyna może niekorzystnie wpływać na płodność u człowieka.Epirubicyna może powodować uszkodzenie chromosomów w ludzkich plemnikach. Mężczyźni leczeni epirubicyną powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji i jeśli to wskazane i dostępne, przed leczeniem powinni zasięgnąć opinii w sprawie zabezpieczenia nasienia z powodu ryzyka wystąpienia nieodwracalnej niepłodności spowodowanej leczeniem.Zarówno mężczyźni, jak i kobiety leczeni epirubicyną powinni być poinformowani o potencjalnym ryzyku niepożądanego wpływu na płodność.Epirubicyna może spowodować brak miesiączki lub przedwczesną menopauzę u kobiet przed okresem menopauzy.CiążaDane eksperymentalne z badań na zwierzętach wskazują, że epirubicyna podana ciężarnej kobiecie może spowodować uszkodzenie płodu (patrz punkt 5.3). Jeżeli epirubicyna jest stosowana podczas ciąży lub pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania tego produktu, pacjentkę należy poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu i należy rozważyć możliwość konsultacji genetycznej.Brak jednoznacznych informacji, czy epirubicyna może powodować działanie teratogenne. Jak większość leków przeciwnowotworowych, epirubicyna wykazuje działanie mutagenne i rakotwórcze u zwierząt (patrz punkt 5.3). Nie przeprowadzono badań z udziałem kobiet ciężarnych. Epirubicyna powinna być stosowana podczas ciąży tylko
ówczas, gdy potencjalna korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko wobec płodu.Karmienie piersiąNie wiadomo, czy epirubicyna przenika do mleka matki. Ponieważ wiele leków, w tym inne antracykliny, przenika do mleka matki oraz z uwagi na możliwość wywołania przez epirubicynę poważnych działań niepożądanych u dziecka, matka powinna przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem stosowania tego produktu.

Homeopatia

czy jutro niedziela handlowa, rodzaje mieszadeł, turbot tusza, sok 2 litry, ogloszenia o prace krakow, raki cena za kg, mieszko cherrissimo, marketplace wrocław, balcerskiego gdańsk, www karierawjm pl, fortuna godz otwarcia, barbie extra, wytrawne sherry lidl, reklama lisner, sklep janki, bułka tarta bezglutenowa lidl, garnier farba do włosów blond, walentynkowe słodycze, hibiskus doniczkowy cena

yyyyy